Ба гузориши хабаргузории Абна ба нақл аз Ал-Манар, Шайх Наим Қосим, дабири кулли Ҳизбуллоҳи Лубнон, дар суханонаш ба муносибати Рӯзи шаҳиди Ҳизбуллоҳ гуфт: Дар ибтидо ба ҳамаи шумо хуш омадед мегӯям. Имрӯз дар ду бахш сухан хоҳам кард: бахши аввал дар бораи шаҳидон ва бахши дуюм дар бораи масоили сиёсӣ. Шаҳодат манбаи ифтихор, сарбаландӣ, муваффақият ва расидан ба баландтарин дараҷаҳост.
Дабири кулли Ҳизбуллоҳ дар идомаи суханонаш гуфт: Таҷовузи Исроил ба Лубнон ва минтақа таҷовузест, ки комилан аз ҷониби Амрико ҳимоят мешавад ва бахше аз як лоиҳаи бузург ва хатарнок аст. Баъзеҳо мегӯянд, ки фаластиниҳо оғозгари «Тӯфони Ақсо» буданд, аммо ин Англия буд, ки оғоз кард, ва оғозкунанда тарафе буд, ки Исроил ин режими ғосибро дар соли 1948 таъсис дод. Лоиҳа дар асл лоиҳаи куштор буд. Онҳо куштOR ва кӯчониданд ва инфрасохторро тағйир доданд ва миллионҳо нафарро овора карданд, то ин режими ғосибро таъсис диҳанд.
Шайх Наим Қосим бо ишора ба сукути ҷомеаи ҷаҳонӣ нисбат ба куштор дар Ғазза гуфт: Ҳеҷ кас нисбат ба он чи дар Ғазза рӯй медиҳад ва шаҳид ва маҷрӯҳ шудани 250 ҳазор мард ва зан ва кӯдак ва вайронии хонаҳо вокунише нишон намедиҳад ва ҳамаи ин рӯйдодҳо дар баробари чашмони ҷаҳониён анҷом мешавад. Ҳеҷ кас аз мазлумияти мардуми Ғазза сухан намегӯяд ва ҳама ҳомии Исроил ва ҳаққи дифои он ҳастанд. Нидои ҷаҳонӣ ва нидои миллатҳо ва нидои муассир нисбат ба таҳаввулоти Ғазза куҷост? Баъзеҳо роҳпаймоӣ ва тазоҳурот дар ҳимоят аз Ғазза мекунанд ва мо аз онҳо бисёр ташаккур мекунем, аммо кишварҳои бузург куҷоянд ва созмон нисбат ба ин ҷиноят куҷост?
Вай афзуд: Мегӯянд, ки мушкил дар Лубнон аст ва вуруди муқовимат дар ҳимоят, аммо мушкил дар ишғол аст. Ишғол ба дунболи тавсеаталабӣ аст ва ҳимоят аз Ғазза мушкил офарин нест. Ишғол вуҷуд дошт ва дар талош барои густариши он аст; ҳимоят сабаби рӯйдодҳои Лубнон нест. Муқовимат вокуниш, рӯёрӯӣ ва раҳоист.
Дабири кулли Ҳизбуллоҳ гуфт: Имрӯз шоҳиди саркашии Амрико ва ҷиноятҳои исроилӣ ҳастем ва ба дунболи таҷовуз алайҳи Ирон ҳастанд. Ин Амрико ва Исроил буданд, ки таҷовузро дар баробари чашмони ҷаҳониён оғоз карданд ва ҳаққи Ирони исломӣ аст, ки муқобилат кунад. Дар баробари ин хатари бузург бояд бо таҷовуз муқобилат кард ва ин ниёз ба муқовимати артиш, миллат ва муқовимат ва ҳар касе, ки дар минтақа қобилияти ҳамли силоҳ дорад, дорад. Дар Лубнон бояд иқдоми миллӣ дар ростои ҳимоят аз соҳибихтиёрӣ ва дифоъ бо ҳамкорӣ вуҷуд дошта бошад ва набояд ба душман иҷоза диҳем, ки бар мо мусаллат шавад. Мо дар баробари таҷовузи хатарноки исроилӣ ва иқдомоти тавсеаталабонаи он ҳастем. Таҷовузе аз ҷониби режими ҷинояткор, ки манфури башарият ва ҷаҳониён аст.
Your Comment