Амир Сипаҳбад Ҳатамӣ, дар ҷамъи фармондеҳони қароргоҳҳои минтақавии шимолу шарқи нерӯи заминӣ, бо баён ин ки ҷанг, танҳо ба кор бурдани таҷҳизот ва аслиҳа нест, гуфт: Ҷанги имрӯз, ҷанги иродаҳо, андешаҳо ва тобоварии миллатҳост. Душман пас аз нокомӣ дар таҳаққуби ҳадафҳои худ, аз туҳмат ва тарҳрезии таҳдидҳои нав даст накашидааст; бинобар ин мо ҳамеша ҳадафҳои кӯтоҳмуддат, миёнамуддат ва дарозмуддати душманро расад мекунем ва барои муқобила бо ҳар гуна сенарияи душман омода ҳастем.
Фармондеҳи кулли артиш дар идома таъкид кард: Душман бояд бидонад, ки Эрони исломӣ майдони озмоиши туҳматҳо ва саргузаштиҳои онҳо нахоҳад буд; нерӯҳои мусаллаҳ бо такя ба имон, таҷриба, омодагӣ ва пуштибонии миллати бузурги Эрон, ба ҳар гуна таҷовуз бо қатъият посух дода ва бо иқтидору қудрат аз истиқлол, тамомияти арзӣ ва амнияти кишвар дифоъ хоҳанд кард.
Вай афзуд: Мо бояд душманро ноком гардонем ва он қадар талхии нокомиро дар даҳони душман бирезем, ки бидонад Эрон ҷое нест, ки аз он сӯи дунё биёяд ва бигӯяд «нақшаи кишварро иваз мекунам». Мо 10 насл, 20 насл меҷангем ва ҳатман намегузорем, ки ин рӯй диҳад; танҳо роҳ ин аст, ки бо забони зӯр ба душман фаҳмонем, ки наметавонад он чиро, ки мехоҳад, анҷом диҳад.
Your Comment