Ба гузориши хабаргузории байналмилалии Аҳли Байт (Абно) — пеш аз оғози маросими мардумии падруд бо пайкари поки роҳбари шаҳиди Инқилоби Исломӣ, гурӯҳҳо ва чеҳраҳои сиёсӣ аз кишварҳои гуногун барои падруди расмӣ бо пайкари роҳбари шаҳиди инқилоб бо маросими вижа дар мусалло ҳозир шуданд.
Доктор Рошид ар-Рошид, пажӯҳишгар ва фаъоли баҳрайнӣ, дар бораи ҳузураш дар маросими падруд ва ташкии пайкари роҳбари шаҳиди инқилоб, Оятуллоҳи Аъзам Сайид Алӣ Хоменеӣ (раҳматуллоҳи алайҳ) ёддоште навиштааст:
Мо дар маросими таърихии падруд ва ташкии пайкари роҳбари бузург, Имоми шаҳид, Оятуллоҳи Аъзам Сайид Алӣ Хоменеӣ (раҳматуллоҳи таъоло алайҳ) ки дар Теҳрон баргузор шуд, ширкат кардем.. Ин падруд манзараи бошаҳомат буд ва андозаи бузургӣ ва мақоми ин мардро нишон дод, ки умри худро дар хизмат ба Ислом ва масъалаҳои уммат сипарӣ кард.
Дар миёни ин андуҳ, ки ба фоқидани шахсияти истисноӣ муносиб аст, мо дар ин маросим бо хузуъ дар назди пайкари поки эшон истодем, то бо роҳбаре падруд кунем, ки калимоти таслият дар назди фидокориҳо ва мақоми ӯ бо бузургии вай ҳамхонӣ надорад.
Сипос Худоеро, ки моро ба шинохти Имоми шаҳид ва роҳбари Оятуллоҳи Аъзам Сайид Алӣ Ҳусайнӣ Хоменеӣ ва шинохти андешаҳо ва ҷиҳоди бузурги ӯ хушбахт гардонид. Агар ин уммат метавонист хуни худро барои ӯ фидо кунад, албатта чунин мекард; аммо тақдир чунин буд, ки худи ӯ бо хуни поки худ фидои уммат гардад, то ба ин тарз, роҳи зиндагии пурраи худро, ки пур аз ҷиҳод, эҳсон ва саховат буд, бо он чӣ орзу мекард ва ба шоистагӣ сазовори он буд, бо шаҳодат ва дидори Худо ба анҷом расонад.
Ҳангоми истодан дар назди пайкари поки эшон, ба рӯҳи поки ӯ мутоҷат карда гуфтем: Эй сарвари мо, бо оромӣ равед ва бо чашмоне пур аз равшанӣ (бо осудагӣ) бихобед; зеро ки шумо аз худ артише аз озодагон ва бозаргон гузоштед, ки имрӯз дар роҳи шумо қадам мебароранд, ва ба роҳи рисолати бузурги шумо муътақиданд ва парчами иззат ва краматро пас аз шумо бар дӯш мекашанд.
Ширҳои ҷавони шумо (шаблҳои) аз дигар золимон наметарсанд, чи расанд ба мардони устувори шумо, ки дар сафи пеши муқобилат бо нерӯҳои зулм ва истикбор истодаанд. Он чӣ дирӯз шоҳид будем; аз ҷамъиятҳои анбӯҳ то ҳамбастагии бесобиқаи мардумӣ ва давлатӣ, беҳтарин далел бар он аст, ки роҳи муқовимат ва вилоят идома хоҳад ёфт.
Дидам, ки чӣ гуна ин маросим, ки бузургтарин маросим дар таърихи ин кишвар тавсиф шуда, ҳайатҳои расмӣ ва мардумиро аз саросари ҷаҳон гирд овард; нишон дод, ки паёми ҷовидонае, ки роҳбари шаҳид дар тӯли зиндагии худ ба уҳда гирифта буд, то он вақт ки Худо вориси тамоми замин ва аҳли он гардад, идома хоҳад дошт.
Мо бо ширкат дар ин маросими азиздорӣ, ба роҳбари бузург намегӯем; хаирмабод; балки таъкид мекунем, ки бар аҳди ин рисолат устувор ва муътақид ҳастем ва ваъдагоҳи мо бо эшон ва бо тамоми озодагон, дар сабр ва устуворӣ бар усул аст; он ҷо ки байъату паймони мо барои идома додан ба роҳи рисолати эшон то расидан ба пирӯзӣ, нав мегардад.
Your Comment