Ба гузориши агентҳои ABNA, сардор Исмоил Қоонӣ шаби сешанбе изҳор дошт: Мавзӯи муқовимат дар минтақа, ба фазли илоҳӣ, реша дар ибтидои инқилоби исломӣ дорад; аз ҳамон вақте ки Имом Хумайниӣ (рӯҳаш шод) фармони ташкили ҳастаҳои муқовиматро дар саросари олам содир карданд. Пас аз эшон низ, Имоми шаҳиди мо бо устуворӣ, ин хаттро давом доданд ва ин ҳастаҳо тадриҷан ба ҷараёнҳои муқовимат табдил ёфтанд. Ин ҷараёнҳо бо ҳам пайвастанд ва «меҳвари муқовимат»-ро ташкил доданд; мавзӯъе, ки аз ҳамон вақт то ба ҳол, ИМА, истикбори ҷаҳонӣ ва режими сиёнистиро ба таври ҷиддӣ нигарон кардааст.
Фармондеҳи нерӯҳои Қудс илова кард: Имрӯз ИМА ба хубӣ медонад – ва режими сиёнистӣ ҳатто беҳтар аз ИМА дарк мекунад – ки он ҷараёне, ки дар сахттарин шароит дар баробари онҳо истода ва мубориза мекунад ва аз майдон берун намеравад, ҳамин «муқовимат» аст. Ин давра худаш исботкунандаи ин ҳақиқат буд; аз «Тӯфони ал-Ақсо» то имрӯз, ҳар чӣ фишор оварданд, бесобиқатарин фишорҳоро амалӣ карданд, бештарин вайронкориҳоро анҷом доданд ва ҳаросатноктарин ҷиноятҳоро дар Фаластин ва Лубнони азиз содир намуданд, аммо шумо ҳеҷ як гурӯҳе аз ҷараёнҳои муқовиматро намебинед, ки аз майдон берун шуда бошад. Ин устуворӣ, душманонро ба таври ҷиддӣ тарсондааст.
Сардор Қоонӣ идома дод: Онҳо барои муқовимат нақша доштанд ва фикр мекарданд, ки ин ҷанг фурсатест то бо муқовимат даргир шаванд, аммо намедонистанд, ки аз муддатҳо пеш, ки ин бародарони муқовимати мо хатарро ҳис мекарданд, вақте дар канори ҳам ҷамъ мешуданд, ҳатто бе ҳузури мо ҳамагӣ бар ин бовар буданд ва мегуфтанд: «Дар набард бо ИМА мо бояд пешқадам бошем ва нагузорем Ҷумҳурии исломӣ дучори мушкил шавад.» Ин қарори худи онҳо буд, бидуни он ки касе ҳатто як калима аз онҳо талаб карда бошад.
Вай ҷузъҳои ҷабҳаи муқоваматро пешқадами мубориза дар ҷанги таҳмилӣ донист ва гуфт: Инсофан, тамоми меҳвари муқовимат дар ҷанги охир бо қудрат дархшид.
Your Comment