Ба гузориши “Порс-Тудей”, ба нақл аз ИСНА, матни комили баёнияи мунтасаб ба Асад, ки аз Маскав содир шуда, ба ин шарҳ аст:
Бо густариши терроризм дар саросари Сурия, ки дар ниҳоят дар шомгоҳи шанбеи ҳафтуми декабри 2024 ба Димишқ расид, суолоте дар бораи сарнавишту маҳалли иқомати раисиҷумҳур матраҳ шуд. Ин амр дар миёни селе аз иттилооти ғалату ривоятҳое иттифоқ афтод, ки комилан аз ҳақиқат фосила доштанд. Ривоятҳое, ки ҳадафашон намоёндани терроризми байналмилалӣ ба унвони як ҷараёни инқилобии озодибахш барои Сурия буд.
Дар ин мақтаи ҳассос дар таърихи кишвар, ки ҳақиқат бояд дар авлавият қарор гирад, зарурӣ аст, ки ба ин таҳрифҳо пардохта шавад. Мутаассифона, шароити мавҷуд дар он замон, аз ҷумла қатъи комили иртиботот ба далоили амниятӣ, интишори ин баёнияро ба таъхир андохт. Ин баёния ҷойгузини як шарҳи комил аз воқеаҳое, ки рух дод, нахоҳад шуд ва ин ҷузъиёт дар фурсати муносиб ироа хоҳад шуд.
Нахуст ин ки хуруҷи ман аз Сурия на барномарезӣ шуда буд ва на он тавр, ки бархе иддао кардаанд, дар соатҳои поёнии набардҳо рух дод. Баръакс, ман дар Димишқ боқӣ мондаму вазоифи худро то соъоти аввалияи субҳи якшанбе, 8 декабри 2024 анҷом додам. Бо нуфузи неруҳои террористӣ ба Димишқ, ман бо ҳамоҳангӣ бо муттаҳидони русиамон, ба Лозиқия (пойгоҳи Ҳумаймим) мунтақил шудам то бар амалиёти размӣ назорат кунам.
Бо расидан ба пойгоҳи ҳавоии Ҳумаймим дар он субҳ, мушаххас шуд, ки неруҳои мо ба таври комил аз тамомии хутути набард ақибнишинӣ кардаанд ва охирин мавозеи артиш ҳам суқут кардааст. Бо вахомати бештари авзоъ дар майдон, худи пойгоҳи низомии Русия низ таҳти ҳамалоти шадиди паҳподӣ қарор гирифт.
Аз он ҷо ки ҳеҷ роҳе барои хуруҷ аз пойгоҳ вуҷуд надошт, Маскав дархост кард, ки фармондеҳии пойгоҳ тахлияи фаврӣ ба Русияро барои шомгоҳи якшанбе, ҳаштуми декабр тартиб диҳад. Ин иттифоқ як рӯзи пас аз суқути Димишқ ва дар пайи фурӯпошии ниҳоии мавозеи низомӣ ва фалаҷ шудани ҳамаи ниҳодҳои давлатии боқимонда рух дод.
Дар ҳеҷ марҳалае аз ин вақоеъ ба истеъфо ё паноҳанда шудан фикр накардам ва чунин пешниҳоде низ аз сӯи ҳеҷ фард ё гуруҳе ироа нашуд. Танҳо иқдоми мумкин, идомаи мубориза бо таҳоҷуми террористҳо буд.
Ман таъкид мекунам, он фарде, ки аз нахустин рӯзи ҷанг аз муомила бар сари наҷоти кишвараш барои манофеи шахсӣ худдорӣ кард ва ҳозир нашуд мардумашро дар баробари пешниҳодҳову татмеъҳои зиёд ба хатар биандозад, ин фард ҳамон касест, ки танҳо чанд метр дуртар аз террористҳо дар хатарноктарин ва шадидтарин майдонҳои набард, дар канори афсарону сарбозони артиш, дар хутути муқаддам истод.
Ӯ ҳамон касе аст, ки дар ториктарин солҳои ҷанг кишварро тарк накард, балки ҳамроҳ бо хонаводааш дар канори мардумаш монд ва дар баробари терроризм дар шароити бомбаборон ва таҳдидҳои мукаррари нуфузи террористҳо ба пойтахт дар тӯли чаҳордаҳ соли ҷанг муқовимат кард.
Илова бар ин, касе ки ҳаргиз муқовимати Фаластину Лубнонро раҳо накарда ва ба муттаҳидоне, ки дар канори ӯ истода буданд, хиёнат накардааст, наметавонад мардуми худро раҳо карда ё ба артишу миллате, ки ба он тааллуқ дорад, хиёнат кунад.
Ман ҳаргиз ба дунболи ҷойгоҳ барои манофеи шахсӣ набудаам, балки ҳамвора худро ҳофизи як пружаи миллӣ донистаам, пружае, ки мардуми Сурия ба чашмандози он имон ва бовар доштанд. Ман ба иродаву тавоноии онҳо (миллати Сурия) барои ҳифозат аз давлат, дифоъ аз ниҳодҳои он ва ҳимоят аз интихобҳояшон то охирин лаҳза эътиқоде росих доштаам.
Вақте давлат ба дасти терроризм биафтаду тавоноии анҷоми як нақши маънодор аз даст биравад, ҳар мавқеияту ҷойгоҳе аз маънову ҳадаф тиҳӣ мешаваду ишғолу тасаддии он бемаънӣ. Ин мавзуъ ба ҳеҷ ваҷҳ ҳисси тааллуқи амиқи ман ба Сурия ва мардумашро коҳиш намедиҳад, пайванде ки бо ҳеҷ мавқеият ё шароите мутазалзил намешавад. Ин як ҳисси тааллуқи саршор аз умед аст, умед ба ин ки Сурия бори дигар озод ва мустақил хоҳад шуд.
