Ба гузориши Хабарагузории Байналмилалии Аҳли Байт (АБНА) - Доктор Аҳмад Росим ан-Нафис, аз фаъолони шинохтаи шиъа дар Миср ва раиси "Ат-Таҳрир аш-Шиъӣ", дар навиштаи таҳлилӣ ва интиқодӣ, таҳаввулоти охири минтақа дар мавриди Эронро "ҷанги созмонёфта алайҳи шиъаён ва Эрон" дониста ва ин таҳаввулотро дар чаҳорчӯби эътиқодӣ ва таърихӣ тафсир кардааст.
Ин мутафаккири шиъа дар ибтидои ёддошти худ дар тавсифи ҷабҳаи муқобили Эрон менависад: "Онҳо мардумони муаддабанд, ки ба озодии ақида имон доранд ва аз давлати шаҳрвандӣ сухан мегӯянд, ки миёни мардум ба сабаби нажод, ранг ва дин фарқе намегузорад! Расонаҳояшон чунин таблиғ мекунанд! Аммо дар воқеъият, дар таассуб ва душманӣ бо аҳли байти паёмбар(с) ва пайравонашон ғарқанд ва ҳатто майли шадид барои решакан кардани шиъаён ва поён додан ба мавҷудияти онон доранд!"
"Ин ҳамон воқеъияти шармовари онҳост, ки бояд онро ифшо кунем, ба дури аз таъоруфи аҳли сиёсат, ки тавони чарх задани зовияҳо ва дафъи зарари бузургтар бо зарари хурдтарро доранд."
Вай навиштаи таҳлилии худро ингуна идома додааст: "Беш аз даҳ сол пеш, корзори ДОИШӣ алайҳи Ироқ оғоз шуд, ки мавҷудияти шиъаёнро дар ин кишвар таҳдид мекард ва дар ниҳоят ба шикаст ва нокомӣ анҷомид; аммо ин амр ононро ба ақибнишинии ниҳоӣ водор накард ва орзуи нобудии шиъаён ҳанӯз ҳам ононро ба шиддат таҳрик мекунад ва ба такрори талош, ҳарчанд бо шеваҳое мутафовит, мекашонад."
"Таҷовузи мустақими Амрико ба Ҷумҳурии Исломии Эрон орзуе буд, ки арабҳои Халиҷ ва ҳампаймононашон дар сар доштанд ва барои он триллионҳо пардохтанд ба худои бартари худ Трамп, ва акнун низ бар ӯ ва бар вуқуи ин таҷовуз ҳисоб боз кардаанд."
"Ин қавм муштамили ин сухани Худованди мутаоланд:
'Мунофиқон ҳамонҳоянд, ки пайваста интизор мекашанд ва муроқиби шумоянд; агар фатҳ ва пирӯзӣ насиби шумо гардад, мегӯянд: Магар мо бо шумо набудем? (пас мо низ дар ифтихорот ва ғаноим шарикем!) 'Ва агар баҳрае насиби кофирон гардад, ба онон мегӯянд: Магар мо шуморо ба мубориза ва адами таслим дар муқобили муъминон ташвиқ намекардем? (пас бо шумо шарик хоҳем буд!)' Худо дар рӯзи қиёмат, миёни шумо доварӣ мекунад; ва Худо ҳаргиз кофиронро бар муъминон тасаллуте надодааст. Мунофиқон мехоҳанд Худоро фиреб диҳанд; дар ҳоле ки Ӯ онҳоро фиреб медиҳад; ва чун ба намоз бармехезанд, бо сустӣ бармехезанд; ва дар баробари мардум риё мекунанд; ва Худоро ҷуз андаке ёд намекунанд! Онҳо афроди беҳдафе ҳастанд, ки на сӯи инҳо, ва на сӯи онҳоянд! (на дар сафи муъминон қарор доранд, ва на дар сафи кофирон!) Ва ҳар касро Худо гумроҳ кунад, роҳе барои ӯ нахоҳӣ ёфт.' (Нисо, 141–143)'
Мо бо уқдаҳои равонӣ рӯбарӯ ҳастем, ки дар тули қуруни гузашта анбошта шуда ва бар рафтори сахткофиртарин ва мунофиқтарини арабҳо ҳоким аст ва хиёнат ва тӯъма алайҳи бародарони ҳамкишву ҳамдин ва нобудии ононро амре муваҷҷаҳ, балки ҳадафе шоиф месозад, ки сазовори хаҷи кардани мол аст, барои расидан ба ҷаҳоне, ки дар он на Эрон бошад ва на шиъа; ин орзуҳо ва авҳоми онон аст, ва Худо бар кори хеш ғолиб аст, вале бештари мардум намедонанд."
"Линдсей Грэм ононро расво кард, он гоҳ ки эълом намуд, ки ҷанге акнун дар ҷараён аст, ҷанги динӣ аст; яъне ҷанге алайҳи Ислоҳи Муҳаммадии ҳақиқӣ ба суди ақидаи Даҷҷол, ки 'иброҳимӣ' номида шудааст, ва ин лаҳзаи таърихӣ, лаҳзаи сарнавиштсоз аст: ё Даҷҷол пирӯз мешавад ё шикасти ниҳоӣ мехӯрад."
"Ин ки арабҳо аз шикаст ва нокомӣ бим дошта бошанд ё эълом кунанд, ки бар теппа истодаанд, аз мавқеъи асосӣ, ахлоқӣ ё динӣ нест, балки бад-ин сабаб аст, ки ба хубӣ ва аз хилоли ҷанги дувоздаҳрӯза дарёфтаанд, ки пирӯзии Амрико қатъӣ ва таъминшуда нест; ва магар ҳар бор кӯза солим мемонад?"
"Онҳо ба хубӣ медонанд, ки манзумаи сиёсиашон шиканпазир ва дар маърази завол аст ва сарфи истодагии Эрон дар ин рӯбарӯӣ, қавоид ва муодилотро дигаргун хоҳад кард, ва нокомии Амрико дар ин набард ба маънии заволи онҳо ва фурӯпошии подшоҳиҳояшон хоҳад буд."
'Ва ваъдаи ҳақ наздик шуд, он гоҳ дидагони касоне, ки куфр варзиданд хира мемонад: вой бар мо, мо аз ин дар ғафлат будем, балки золим будем. Ҳамоно шумо ва он чи ғайр аз Худо мепарастед, ҳезуми дузахед ва дар он дархоҳед омад. Агар инҳо худоён буданд, вориди он намешуданд ва ҳамагӣ дар он ҷовидонанд.' (Анбиё, 97–99)"
Your Comment