Ба гузориши хабаргузории Абно, Шайх Наим Қосим, дабири кулли Ҳизбуллоҳи Лубнон, ҳоло дар маросиме, ки ин ҳизб ба муносибати бузургдошти шоҳидони барҷастаи муқовимат аз ҷумла Сайид Аббос Мӯсавӣ, Шайх Роғиб Ҳарб ва Имод Мӯғния баргузор кардааст, суханронӣ кард.
Маросими мазкур дар маҷмааи Сайид аш-Шуҳадо воқеъ дар Зоҳияи ҷанубии Бейрут ва ҳамзамон дар Ҳусайнияи Набӣ Шит ва Ҳусайнияи Ҷабшит ва инчунин маҷмааи Ҳоҷ Имод Мӯғния дар Тайрдибба баргузор шудааст.
Дабири кулли Ҳизбуллоҳи Лубнон дар ин хусус гуфт: Имрӯз мо ёди 3 раҳбари шаҳид, Шайх Роғиб, Сайид Аббос Мӯсавӣ ва Ҳоҷ Имодро гиромӣ медорем. Роҳи мӯъминон ин аст, ки дар роҳи Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳӣ ва саллам) бо молу ҷони худ ҷиҳод кунанд, то аз пирӯзмандон бошанд. Мӯъминон ҳамон ростгӯёне ҳастанд, ки ба ваъдаи худ вафо карданд ва ин роҳро тай карданд ва мо ба хоҳиши Худо ин роҳро ба поён хоҳем расонд. Ҳоҷ Имод Мӯғния меъмори пирӯзиҳои солҳои 2000 ва 2006 буд. Ҳоҷ Имод Мӯғния раҳбари мубтакир ва саховатманд буд. Ӯ тавонист пойгоҳи муҳиме бисозад, ки мо ҳанӯз аз баракоти он баҳра мебарем.
Шайх Наим Қосим идома дод: Ин 3 шаҳид аз нигоҳи баъзе аз вижагиҳои олии худ, намунаҳои мухталифе ҳастанд, вале вижагиҳои куллии муштарак доранд, аз ҷумла рисолате равшан дар тарзи зиндагии худ, то ҷое ки комилан дар ислом ғарқ шуда ва ба усули шариати исломӣ мутааҳҳид буданд. Ин 3 шаҳид дар суханронӣ ва ин гуфтаи Имом Хумайнӣ (раҳматуллоҳ алайҳ) ки фармуданд: «Ҳар чӣ дорем аз Ашӯрост», аз алгойи Ӯ пайравӣ карданд. Мо ба хоҳиши Худо роҳро идома хоҳем дод. Раҳбароне шаҳид шуданд ва раҳбарони дигаре омаданд ва раҳбарони дигаре баъд аз онҳо шаҳид шуданд ва дигарон омаданд ва ҳамеша касе ҳаст, ки биёяд.
Вай гуфт: Мо бори дигар шаҳодати рафиқ Ҳаририро тасаллият мегӯем ва дуо мекунем, ки дар канори ҳам тавонем аз таҷрибаҳо ва мушорикатҳои ӯ баҳраманд шавем. Фаро расидани моҳи мубораки Рамазон, моҳи ибодатро, ки азми моро тақвият мебахшад ва иртиботи моро бо Худованди мутаъол мустаҳкам мекунад, табрик мегӯем. Ҳулули моҳи таҳаввули маънавӣ ва тавбаро ба мусулмонони Лубнон ва саросари ҷаҳон табрик мегӯем.
Дабири кулли Ҳизбуллоҳи Лубнон сипас тасреҳ кард: Аввалан, ишғол, ҳар куҷо, ки рух диҳад, мусталзими муқовимат барои ихроҷи ишғолгар аст. Дар Лубнон, мо як ҷунбиши муқовимат алайҳи ин ишғол будаем. Масъулияти муқовимат бар уҳдаи давлат, артиш ва мардум аст; ҳама масъули муқовимат дар баробари ишғол барои озодсозии сарзаминанд. Муқовимати мо дар Лубнон қадамте тӯлонӣ дорад ва ба ишғоли Фаластин ва паёмадҳои он бар Лубнон дар мақотеи мухталиф бармегардад. Аз назари мо, муқовимат, муқовимате миллӣ, исломӣ ва башардӯстона аст. Башарият мегӯяд, ки ҳеҷ инсоне бо эҳсосоти воқеӣ наметавонад ишғолро бипазирад. Кори Муқовимати исломӣ дар тӯли 42 сол ошкор будааст, ки бо дастовардҳои андухтаи Муқовимати исломӣ ва ҳамаи муборизони муқовимат аз аҳзоб ва неруҳои мухталиф ташхис дода мешавад. Исроиле, ки мо бо он рӯбарӯ ҳастем, як мавҷудияти тавсеъаталаб аст, ки бе истисно, Фаластин ва тамоми минтақаро мехоҳад.
Наим Қосим илова кард: Он чи ишғолгарон имрӯз дар Ғазза анҷом медиҳанд,ро кам нашуморед. Беш аз 60 дарсади Ғазза мустақиман ишғол шуда ва 40 дарсади он рӯзона мавриди таҷовуз қарор мегирад. Имзои тадриҷии Кирвони Ғарбиро кам нашуморед. Амрико шарики комили ин масоиб аст; дар асл, ин кишвар аст, ки амалиёт, имзо, ишғол, куштор ва наслкуширо идора мекунад. Агар душман мувофиқате кунад, танҳо рӯи коғаз хоҳад буд; ба он пойбанд нахоҳад буд. Мо тамоми шоҳидҳоро аз Осло то Мадрид дар ихтиёр дорем. Имрӯз Трамп масъулияти комили ҳар як чизе, ки дар Фаластин рух медиҳад, бар уҳда дорад. Мо бо душмане рӯбарӯ ҳастем, ки мехоҳад мардумро нобуд кунад ва ҳама чизро нобуд кунад. Ин мувофиқа муфассал аст; ҷойгузини мувофиқаҳои қаблӣ мешавад ва марҳилаи ҷадидеро нишон медиҳад. Исроил муртакиби таҷовуз мешавад ва азбаски ин мувофиқа тавассути давлат баста шудааст, масъулияти комили онро бар уҳда дорад. Масъулияти муқобила бо таҷовуз ва ҳифзи ҳокимият бар уҳдаи давлат аст. Коре, ки давлати кунунии Лубнон дар хусуси халъи силоҳ анҷом медиҳад, як иштибоҳи фоҳиш аст зеро ин мавзӯъ дар хидмати аҳдофи таҷовузи Исроил аст. Давлат бояд аҳдофи озодсозӣ, ваҳдати миллӣ ва ҳамкории дохилиро пайгирӣ кунад. Мо ба кумаки дунё ниёз надорем; метавонем кишварамонро бар асоси қобилиятҳои худамон бозсозӣ кунем. Мо кишварҳоеро, ки дар Лубнон манфиатҳое доранд, пайдо хоҳем кард ва бо онҳо ҳамкорӣ хоҳем кард. Мо мехоҳем кумак кунем, то Лубнон тавонад як кишвари мустақил ва дорои ҳокимият бошад, ори аз ҳар гуна назорати хориҷӣ. Дар ғайри ин сурат, Лубнон дар роҳи нобудӣ қарор хоҳад гирифт. Агар мо таслим нашавем, онҳо наметавонанд коре кунанд. Мо дар Ҳизбуллоҳ на хоҳони ҷанг ҳастем ва на ба дунболи он, вале таслим нахоҳем шуд. Ва омодаи дифоъ аз худ ҳастем. Тафовути зиёде байни дифоъ дар баробари таҷовуз ва ҷангидан ба танҳоӣ вуҷуд дорад. Мо омодаи дифоъ аз худ ҳастем ва биёед натиҷаҳои онро бубинем. Мо таслими таҳдидҳо нахоҳем шуд.
Шайх Наим Қосим афзуд: Қудрати дифоии моро кам нашуморед; вақти он расад, мо метавонем ба онҳо дард ва ранҷ ворид кунем. Таслим шудан чизеро боқӣ намегузорад, ва мо мардуме ҳастем, ки таслим намешавем; таҳқир аз мо дур аст. Бо муқовимати қатъӣ ва мардуми бузург ва устувор, онҳо муваффақ нахоҳанд шуд. Онҳо метавонанд ба мо зарбае зананд, вале мо ҳам метавонем ба онҳо дард ва ранҷ ворид кунем. Вақти он фаро расад, қудрати дифоии моро хоҳанд фаҳмид. Агар мехоҳед таслим шавед, қонуни асосиро ислоҳ кунед, зеро асли асосӣ, мубориза барои озодӣ аст. Асли асосӣ, дифоъ аз ватан аст ва дифоъ аз ватан масъулияти ҳама аст. Мо дар канори ваҳдати миллии Лубнон, бо ҳокимият ва озодии комил ва дар баробари ҳама шаклҳои фитна меистем. Мо аз тавонмандии артиши Лубнон ҳимоят мекунем, то тавонад аз ҳокимият муҳофизат кунад ва онро таҳаққуқ бахшад, ҳамроҳ бо як роҳбурди амнияти миллӣ, ки аз қудрати муқовимат баҳра мебарад. Мо то кунун ба ду сабаб сабр кардаем: аввал, ба ин сабаб, ки давлат масъул аст ва бояд ба вазифаи худ амал кунад; ва дуввум, ба сабаби нигаронӣ барои миллат ва ҷомеаи худ дар ин давраи ҳассос.
Вай сипас таъкид кард: Ин вазъияте, ки дар он ҳастем, наметавонад идома ёбад. Дар мавриди ин ки чӣ вақт, чӣ гуна ва кадом таҳаввулот ин воқеиятро тағйир хоҳад дод, иҷоза медиҳем воқеаҳо мавзӯъро ривоят кунанд. Мо на тарафдори имтиёзоти беаваз ҳастем, на тарафдори иҷрои диктаҳои султаталабонаи амрикоӣ, байналмилалӣ ва арабӣ, ва на тарафдори бароварда кардани хостаҳои таҷовузкори Исроил. Амалкарди давлат то андозае масъули идомаи таҷовузи душман ба сабаби имтиёздиҳиҳои пайдарпай ва посух ба фишорҳо аст. Чаро давлат ба таври мунтазам барои баҳс дар бораи тарҳи ҳокимият ва замони бандии он ҷаласа намегузорад? Ҳама иқдомот бо ҳадафи «инҳисори силоҳ»-ро боздоред, зеро амалкарди давлат масъули тамаъи душман аст.
Дабири кулли Ҳизбуллоҳи Лубнон тасреҳ кард: Эрон тавонистааст устуворӣ кунад ва ба хоҳиши Худо ба ин кор идома хоҳад дод. Ин кишвар ҳамеша пирӯз аст ва бо таваҷҷуҳ ба қобилиятҳояш наметавон онро шикаст дод. Эрон бе шубҳа бар минтақа таъсир хоҳад гузошт. Эрон таҳти раҳбарии Имом Хоманаӣ ва миллати шариф ва муборизаш медарахшад: Бо сидқ, мубориза, муқовимат, азми расид барои ҳифзи ҳақиқат ва омодагӣ ба фидокорӣ, иҷоза нахоҳем дод, ки онҳо ба аҳдофи худ бирасанд. Мо роҳро бо раҳбарони шаҳид ва муҷоҳидин идома хоҳем дод.
Your Comment